de zon, die...

2008-09-08


getroffen door de foto hiernaast met de rode vrouw was ik vandaag. deze foto verdient een gedicht zei ik haar: annavisvanh. en mag die foto op mijn site. het was goed schreef ze mij. verder weet ik van deze anna niets. ik hoop dat zij de foto maakte. ik neem dat aan. ze is fotografe woont in amsterdam is geboren in 1975. zij volgde de kunstacademie en wat ze wil is 'wereldberoemd fotograaf worden'- dat gaat lukken. de vrouw in het rood, zij kijkt, zij ziet. ik denk dat zij een man ziet - deze man die vanmiddag is ontstaan in het amstelpark op een bankje - zo blijft papier nooit wit: de zon, die... de man die steeds iets harder liep achter een schaduw aan totdat de zon verdween, hem achter liet die op een bankje wist, dit is mijn bankje niet het zijn de bankjes niet maar wie, met wie je daar zo zag hij zijn schaduw weer en liet hem gaan de warmte in zijn hals de hand die van haar over was voor elke plek voor elke bank als zon die nooit meer overging pw .

 

uit de keuken van max lerou

2008-09-08


praatjes zijn makkelijk lieve lezer. te vaak zie je van een zielige eenvoud uit elkaar vallende kwalificaties geplakt op bijzondere mensen. vandaag is het zijn dag niet. hieronder heeft u kunnen lezen over zijn ziekenhuisbezoek, een operatie en desondanks zijn optreden op het bram rozafestival. Het verhaal verdicht tot leesbaar voer. Men had mij verzocht om te rijden omdat de gedachte auto van pandorra in de prak is gereden. Nee vandaag is het zijn dag niet. hij moet terug naar het ziekenhuis ? de vinger die de wereld in wijst met toebehoren zal worden verwijderd en max moet maar afwachten of de boel in orde is. voor je het weet heb je alles, voor je het weet heb je de dood. Dat is leven. De gezelligheid van zo een autoritje en al hetgeen zich daarbij voordoet geeft de journalist in mij de gelegenheid om in een heerlijke maandagochtend reflectie terug te blikken op wat nou eigenlijk was te zien. Max lerou ken ik niet priv?. Ik kom hem met een zekere regelmaat tegen in het po?ziecircuit ? ongeveer drie keer per jaar ? is dat regelmaat? En ik ken max van deze site waar hij zijn adriaan bontebal verhaal heeft gedaan, waar hij soms een gedicht post en waar hij genadeloze opmerkingen plaatst in de kolommen van de reacties. de po?ziewereld is erg goed in verzwijgen van wat niet als welgevallig wordt gezien. Het droeve lot van de gesubsidieerden. geketend aan de goede normen van de verstrekker in een grauwe middelmaat van het zogenaamde opgehouden fatsoen. Niet altijd en niet overal maar toch wel net te vaak als de Amerikaanse teeveedominees die alles doen wat god verboden heeft ? zo kruipt en sluipt het rond. pomgedichten heeft vanaf het begin af aan de taalkracht gezien en de bijzonderheid van wezen die max lerou in zich herbergt ? naast het rubberwerk dat naar wij hopen in het HAGA op een correcte wijze vandaag verwijderd wordt. kwaliteit is echter niet te verzwijgen. Max heeft een gouden po?zie jaar ? wint festina lente zijn voorronde ? staat in de jaarfinale in de finale ? won alm?re ? schrijft HET gedicht van 2008 waarin hij straattaal, mentaliteit en tijd vereeuwigt, markeert. Of zoals de hoogleraar joop van der horst gisteren uitlegde bij wim brands ? de taal zal veranderen - beschreven in zijn het einde van de standaardtaal ? max lerou neemt daar een voorschot op. wat de taal geldt geldt ook de po?zie. en de bananenboot kwam van comacabana onder ons gezegd en gezwogen we roken een jonko - ze is skaffa man we droppen n?g een pintoe ik vinger die puta een beetje en conjo ineens doet ze het niet meer natuurlijk hebben ze die motjo niet gevonden met mij kan je niet fucken man en die tjappie jongen die kiepert haar zo zonder gewicht geen moment was ik para die longen lopen zo vol water dan ga je echt niet drijven weet je ik ben zo fucking weerie hoe dichter je bij mij komt hoe dichter bij de haaien ?obra http://maxlerou.web-log.nl/ hoe het allemaal ook is ? deze vrijdagavond gaf mij inzicht in het werkelijke leven van max lerou. Een zorgzaam mens voor het kind dat hij opvoedt. In de auto sprak hij over de operatie die hij had ondergaan, nergens zielig, van pijn vertrokken het gezicht soms ? een harde man maar vooral ook voor zichzelf. Een mooie man ook. leeftijdsloos gezicht. En dat je zo dood kunt zijn. woorden waarbij ik kan zwelgen. Bij max gewoon in staccato. Met een oosterse hardheid gesproken. mijn tante hennie is zo ook. indische afkomst ? hard als het leven waar het conclusies dien aangaand betreft. Voedt ze wel even en passant een zwaar gehandicapt kind op een leven lang en verliest het lachen nergens. Zo ook deze max lerou waar in ik mijn tante hennie herken. De liefde voor de po?zie elke minuut etalerend deze max. in het ziekenhuis had hij gepleit voor een voorziening die het hem mogelijk zou maken toch op te treden op het bram roza festival. Het deed hem goed in mijn auto plaats te nemen. Op weg naar de po?zie op weg naar waar zijn hart ligt. En in een optreden zie je deze liefde terug ? niet alleen de dichter zie je die wat gedichten voordraagt, je ziet en voelt door alles heen de dichter die dit optreden mogelijk heeft gemaakt voor zichzelf - aan mensen geeft. Veel te makkelijk ? zo een praatje over lerou, zo een etiket geplakt op een mens die net niet de dingen zegt die in je eigen kraam ? je handel - passen. En was het nou maar handel ? echte handel dan was het nog te begrijpen maar voor die armzalige centen die in dit land aan de po?zie worden besteed moet je wel heel klein zijn geworden om door het door anderen neergelegde stof te kruipen. Max lerou. De vrijdagavond voorbij. Een goed optreden ? ja kon ook niet anders ? de weg terug naar huis ? den haag waar de dichter woont. Was al erg blij dat ik had meegewerkt aan dit project. Het hem mede hielp mogelijk maken om op te treden door te rijden. Ik houd van momenten in het leven. En ik kon toen al concluderen dat dit een hele mooie avond was geweest. Hij wilde nog wel koffie zetten, was blij met zijn uitnodiging. Kon ik de plaats zien waar de dichter leefde. En weer zorgzaam: kijk pom straks die kant op en aan het einde rechts dan kom je richting snel weg. Met pandorra en roop gewapend richting huis max lerou. Een wijkje waar je niet met de auto komen kan de auto?s aan de rand. Ik ben niet verder gekomen dan de keuken ? een rode tafel in het midden van deze eetkeuken. Prachtige gekleurde stenen op de vloer. Dit landschap is onschuldig zong Bram Vermeulen in mijn hoofd. Ik ben aan de tafel gaan zitten. Echte koffie pom ? honderd graden ? niet de automaatjes van tachtig graden hooguit. Het water moet gekookt. Max zette koffie. Liet de koffie doorlopen met kokend water. nam alle rust om ook de koffie zo te maken zoals je koffie aan gasten geeft. Een keuken met mooie dingen. Een ingelijst handgeschreven gedicht van adriaan bontebal stond te midden van andere kunstwerken. Waarderende woorden van max. tal van objecten in de keuken waarin ook de computer. die foto pom ? dat is mijn vader. dat waren de eerste woorden bij de koffie die max mij sprak. Een mooie man ? een vader. En langzaam tot diep in de ochtend waren er verhalen aan de hand van de dingen in de keuken. Het activisme van verleden tijd. Ook aanwezig. Voor de jaren tachtig discussie hoef je alleen maar naar het keukentje van max. een tijdsbeeld ? bijna een po?tische greep uit een verleden geheel. Het zal u niet verbazen dat we max gaan terugzien als de jaren tachtig discussie losbarst naar aanleiding van een publicatie die op stapel staat. Die tijd dan echt in het licht en niet op zijn duiventaks. Naarmate de ochtend naderde was het niet max die door zijn energie raakte. Nee pandorra en roop zij . max leefde in zijn keukentje in de dingen die hem omringden en in de verhalen die elk ding hem betekende en die hij mij gaf. Steeds bewuster werd ik van de bijzonderheid van deze uren. Van het kado dat me werd gegeven hier. steeds jonger het gezicht van max. steeds mooier. Ik schreef in het keukentje mijn eerste indrukken van de avond op de comp voor pomgedichten en plaatste. Zo konden ze zien in welk moordtempo mijn stukjes ontstaan als het hart vol is ? kost de impressie mij geen moeite. Eindig ik met ?n in de po?zie uit de keuken van max. kijk pom ? ik zag een tekening van een molen ? ergens natuur ? ja aardig zei ik. een molen ? kijk zei max op de achterkant ? een handschrift. Pakte mijn bril om te lezen ? las drie prachtige regels van de hand van cees buddingh. Misschien zal max ze mij ze hier ons geven. voorlopig maar deze over leven: MIES BOUHUYS - 10 januari 1927 - Amsterdam, 30 juni 2008 namen die we lezen in de sterflijst van de dag het zijn altijd de verkeerde nooit heten ze jan-peter rita geert of andr? voor mijn part was het aad geweest emma wil bart of chretien wie zou ze missen nee lezen we godverdomme weer van mies na eerst al jan en hugo dirkje ed en anders is het adriaan wel van het parool en dan zal je altijd zien dat morgen ineens de naam van een klootzak opduikt en dat ik er dan niet ben om die te lezen ?obra .

 

zaterdag

2008-09-06


zaterdag omdat je nog het bonnetje hebt voor een glimlach als de woorden niet pw

 

ontkennen

2008-09-05


ontkennen ach zeg jij wij waren een moment waar niets kan groeien kaal mooi kaal waar alles is zoals het is pw

 

ik houd gewoon van dat jonge vlees

2008-09-03


de keurslager leverde ook een regeltje voor de laatste po?zie in het park een rondtrekkend po?ziecircus onder leiding van mick witteveen en jos van hest. ik heb er zo deze zomer ook mijn bijdragen aan dit project geleverd. Maria van poorten van de keurslager heeft een dichtregel aangeleverd 'Ik hou gewoon van dat jonge vlees' en of ik er maar even een gedichtje bij zou kunnen maken. in vrijheid natuurlijk - maar je voelt wel aan dat het een gedicht moet worden met enige wervende kracht voor de slager. ik heb nagedacht - welke bezoekers kent een slager zoal - veel moeders met kindjes overdag. om beide groeperingen en ook de slager tevreden te stellen heb ik het onmogelijke bereikt - voor ieder wat wils, een soort corned beaf en toch ook nog slampo?zie - ik ben een wonderkind. kijken of volgende week de hema voor de deur staat. ik houd gewoon van dat jonge vlees zijn rauwe handen van het zekeren nog wel gespaard om te schrijven meisjes vieren aan een touw de zon om de wereld te beklimmen, o god er valt alweer een meisje naar omlaag en vader gaat maar door met dichten het regent meisjes hier schrijft hij en dat het bij de slager altijd lente is pw .

 
165 - 170 van 200 | terugvolgende 5
STATS

Pageviews : ?

Geblokkeerd door : 0

Favoriet bij : 6

FOTO'S
Orig
Orig
Orig
Orig
Orig
FAVORIETEN
REACTIE'S
ily

ily

zie blog - de selektieve verontwaardiging van een marjoke bijv. is veelzeggend. de opmerking "hoeveel kost je want ik wil nu neuken" van een happy stoort haar niet, maar een verhaal over menselijk tekort raakt haar zere benen. ach ja

ily

ily

kort verslag van het ijmuiden feestje valt niet bij iedereen in goede aarde. mensen maken de dingen zo persoonlijk.

fotodoc

fotodoc

dank voor je compliment

fotodoc

fotodoc

kan zondag niet naar Eijlders komen. Helaas. Heb zelf een eigen expositie in Hillegom, gelukkig!

Charlie

Charlie

Dank je! En nu ga ik even rookwaar halen! Wil je wel vreselijk de lieve leuke aardige groeten doen aan je vreselijk leuke vriendin?

Fee**

Fee**

fijn

Fee**

Fee**

maar geen Fee** (ik wist niet dat je er heen ging... een keertje een rustig biertje doen?)

ily

ily

kort verslag van het ijmuiderstrand op mn blog

(georgia)

(georgia)

ook goedemorgen, was een leuk feest

Kerewin_K

Kerewin_K

Haha, mooi! Heb de tranen in mijn ogen staan :]. Wens je het allerbeste! X

Ohnonotme

Ohnonotme

Uiteraard is het allemaal waar wat ik schrijf! Tss, ik ben een uitermate betrouwbaar type.

Fee**

Fee**

hoop je toch nog weer 's te zien

Isabellotje

Isabellotje

*zwaait naar Fee**

Isabellotje

Isabellotje

hebbes. Denk dat het medio april verschijnt.

Fee**

Fee**

ik las het vanmiddag al dichter... en ik blijf je gewoon lezen X

1 - 15 van 200 | volgende 15
RSS